PDA

View Full Version : Een moslim om trots op te zijn!



always112
22-01-2011, 03:17
Tijdens mijn wekelijkse bezoek aan de boekwinkel stuitte ik op een afgesprijsd exemplaar van een boek over het leven van Muhammed Ali oftewel Cassius Clay.Omdat ik vroeger als jongere 's nachts opstond met ons hele gezin om b.v. om 3 uur een bokswedstrijd te gaan kijken van de drievoudig wereldkampioen zwaargewicht , besloot ik vanuit jeugdsentiment het boek te kopen.Met een lach en soms tot tranen geroerd heb ik het boek in één adem uitgelezen.

Het verhaal schildert het leven van een Afro Amerikaanse jongen in een tijd dat in Amerika apartheid normaal was. Hij wilde zich onderscheiden een voorbeeld worden voor de Afro Amerikaanse gemeenschap. Laten zien dat je ook als zwarte veel kon bereiken, als je maar de juiste instelling en discipline had. Het slavenverleden van zich afgooien.En inderdaad hij werd een groot bokser een sportman die zoals velen beweren de wereld tot dan nooit gekend had en wat heden ten dage nog zo is. Daar ben ik het dan ook helemaal mee eens.Hij was een innemende persoonlijkheid, en wat hem vooral ondescheidde van andere boksers was dat hij vrijwel niet met gezichtsdekking bokste .Dansen, herinner ik me zo goed van hem ,dat voetenwerk en vooral praten ,praten en nog eens praten. Wie weet wat hij die tegenstanders allemaal influisterde.Hij was op een leuke manier brutaal, eigenzinnig en uitdagend.

Tot op een dag Cassius Clay zich bekeerde tot moslim en zijn naam werd Muhammed Ali. Hij onthulde lid te zijn van de Nation of Islam (waaraan destijds gerefereerd werd als Black Muslims) en Malcolm X doopte Cassius Clay om in Cassius X, waarmee hij diens achternaam, als symbool van het slavernijverleden van zijn voorouders, verwierp. Malcolm X en andere leden van de Nation of Islam waren Clay hierin voorgegaan. Op vrijdag 6 maart 1964 maakte Malcolm X bekend dat aan Clay zijn 'X' zou worden toegekend. Diezelfde avond nam Elijjah Muhammed de toenmalig leider van de Nation of Islam, een telefonische verklaring die op de radio zou worden uitgezonden op, waarin hij bekend maakte dat Clay voortaan als Mohammed (de profeet van de islam) Ali (de vierde kalief ) door het leven zou gaan. Slechts enkele journalisten ( Howard Cosell als meest vooraanstaande) accepteerden dit destijds. Zijn nieuwe naam stond symbool voor zijn nieuwe identiteit als lid van de Nation of Islam.In 1975 bekeerde hij zich tot de hoofdstroming binnen de islam : het soennisme.

In 1964 werd Ali afgekeurd voor militaire dienst, zijn schrijf- en spelvaardigheid waren ondermaats. Begin 1966 echter, werd zijn keuring herzien en werd Ali geschikt bevonden voor militaire dienst. Hij weigerde in de Amerikaanse strijdkrachten in de Vietnamoorlog te dienen, omdat zijn persoonlijke overtuigingen niet met het fenomeen oorlog rijmden. Ali zei dat "Oorlog tegen de Heilige leerstellingen van de Koran is. Ik probeer mijn dienstplicht niet te ontduiken. We worden geacht niet aan een oorlog deel te nemen, behalve wanneer hiertoe opgeroepen door Allah of de Heilige Profeet. We nemen geen deel aan een Christelijke oorlog of welke oorlog van ongelovigen dan ook." Ali voelde zich niet aangesproken wanneer aan hem als Cassius Clay gerefereerd werd, hiermee volgde hij de instructies van zijn mentoren van de Nation of Islam op om geen gehoor te geven aan de slavennaam die door blanken aan zijn voorouders was gegeven. Dit leidde tot menige controverse. Ali mocht niet meer in de VS vechten en werd gedwongen voor het grootste deel van 1966 louter overzeese gevechten te accepteren.

Ali's weigering van de dienstplicht en zijn lidmaatschap van de Nation of Islam maakten hem het middelpunt van vele discussies en maakten van de uitgesproken en populaire kampioen een van de meest herkenbare en controversiële figuren van een tijdperk. Ali verscheen aan de zijde van Elijah Muhammed op bijeenkomsten van de Nation of Islam en toonde zich trouw aan hem, terwijl het grootste deel van Amerika hem op dat moment met argusogen volgde. Velen reageerden hier verontwaardigd op. Ali voedde de verongelijkte reacties door zich openlijk uit te spreken voor separatisme.Eind 1967 werd Ali zijn titel ontnomen en werd het hem verboden om de komende drie jaar als profbokser in actie te komen. Hij werd tevens veroordeeld voor zijn weigering van de dienstplicht en werd tot vijf jaar gevangenisstraf veroordeeld. Tijdens zijn jaren van ballingschap, vocht Ali zijn veroordeling aan. Hij bleef de aandacht zoeken en trachtte steun te krijgen door het houden van speeches op campussen die tegen de Vietnamoorlog waren.In 1970 mocht Ali weer vechten en het Amerikaanse Hooggerechtshof draaide zijn veroordeling terug.

De inmiddels tot het Soennisme bekeerde Ali nam het 3x op tegen Joe Frazier waarvan hij 1x verloor en twee keer won.Daarna het legendarische gevecht tussen Ali en Foreman in Zaïre. Vanaf dat moment ging het bergafwaarts met hem.Begin 1980 werd de Ziekte van Parkinson bij hem vastgesteld. Begin jaren 80 werd bij Ali de Ziekte van Parkinson geconstateerd. Ali's motorische functies begonnen langzaam af te takelen. Hoewel dokters het in de jaren 80 en 90 er niet over eens waren of de ziekte een gevolg was van zijn bokscarrière, of dat er sprake was van een degeneratieve ziekte werd hij uiteindelijk gediagnosticeerd met een vorm van Parkinson die ook wel boksersdementie genoemd wordt. Medio 2005 werd bekend gemaakt dat Ali's toestand snel achteruit ging. In de documentaire When We Were Kings , werd Ali in een interview gevraagd of hij naar aanleiding van zijn medische toestand spijt had van zijn boksverleden. Hij antwoordde toen dat wanneer hij niet gebokst had, hij nog steeds schilder in Louisville, Kentucky geweest zou zijn.

Ondanks zijn handicap is Ali een geliefd en actief publiek figuur. Onlangs werd hij in de Forbes Celebrity 100" gekozen, als dertiende achter Donald Trump. In 1985 was hij gastscheidsrechter bij het eerste Wrestle Mania-evenement. In 1987werd hij door de California Bicentennial Foundation for the US Constitution, gekozen om de Amerikaanse grondwet en de Bill of Rights te personificeren gedurende enkele vooraanstaande evenementen. Ali voer op een vlot tijdens de Tournament of Roses Parade, die de herdenking van de 200e verjaardag van de Amerikaanse grondwet inluidde. Ali publiceerde een mondelinge overlevering, Muhammad Ali: His Life and Times with Thomas Hauser, in 1991. Hij ontving de "Spirit of America Award", als de (h)erkenbaarste Amerikaan ter wereld. In 1996 had hij de eer de laatste drager van de Olympische toorts te zijn, tijdens de Olympische Spelen van Atlanta 1996. Hij verscheen tijdens de AFL Grand Final, de finale van het Australian Football seizoen. Ook begroet hij jaarlijks bij de Los -Angeles lopers aan de finish. In 1999 ontving hij een speciale eenmalige prijs van de BBC. Tijdens hun jaarlijkse "BBC Sports personality of the Year"-ceremonie kreeg hij de "BBC Sports personality of the Century Award" uitgereikt, een prijs voor sportpersoonlijkheid van de eeuw.

Zijn dochter Laila Ali bokst sinds 1999, ondanks dat haar vader zich eerder tegen vrouwenboksen had uitgesproken in 1978: "vrouwen zijn niet gemaakt voor zulke stoten tegen de borst en in het gezicht..., hun lichaam is niet gemaakt voor stoten hier [tikkend op zijn borst]. Hard geraakt worden op de borst... hard... en meer van dat."

Op 13 september 1999 benoemde de Kentucky Hall of Fame hem tot "Kentucky Athlete of the Century" tijdens een ceremonie in het Galt House.

In 2001 werd Ali in de biografische film Ali neergezet door acteur Will Smith . De film kreeg wisselende kritieken; de positieve commentaren hadden vooral betrekking op de acteerprestaties van Smith en Jon Voigt , die hen Oscarnominaties opleverden. Voor de film gemaakt werd, had Will Smith meermalen de rol van Ali geweigerd, tot deze hem zelf voor de rol vroeg. Volgens Smith had Ali tegen hem gegrapt dat hij niet knap genoeg was om hem te spelen.

Op 9 november 2005 ontving Ali tijdens een ceremonie op het Witte Huis de "Presidential Medal of Freedom", een van de twee hoogste burgeronderscheidingen in de VS, die hij vanGeorge W. Bush ontving. In Berlijn ontving hij op 17 december 2005 de prestigieuze "Otto-Hahn-Friedensmedaille in Gold" van het Deutsche Gesellschaft für die Vereinte Nationen (DGVN), voor zijn inzet voor de Amerikaanse burgerrechtenbeweging en de Verenigde Naties.

Op 19 november 2005 (Ali's 19e trouwjubileum) opende in Louisville, Kentucky, het Muhammed Ali Center, een non-profitinstelling die zich richt op kernthema's zoals vrede, maatschappelijke verantwoordelijkheid, respect en persoonlijke ontwikkeling. Op de website van het Muhammed Ali Center staat het volgende: "Sinds hij met boksen gestopt is, heeft Ali zich wereldwijd ingespannen voor de humanitaire zaak. Als toegewijd soennitisch moslim reist hij de hele wereld over en leent hij zijn naam aan tal van projecten die armoede en honger bestrijden, onderwijs ondersteunen, adoptie promoten en mensen aanmoedigen elkaar te respecteren en elkaar beter te begrijpen. Er wordt geschat dat mede dankzij zijn hulp 22 miljoen maaltijden hun weg naar de mond van hongerigen hebben gevonden. Ali reist gemiddeld 200 dagen per jaar."

Tijdens de FedEx Orange Bowl op 2 januari 2007, was Ali ereaanvoerder van de Louisville Cardinals en droeg hij hun wedstrijdtenue met nummer 19. Ali werd vergezeld door golflegende Arnold Palmer, ereaanvoerder van de Wake Forest Demon Deacons en Miami Heat -sterspeler Dwyane Dead (die zijn verjaardag op dezelfde dag als Ali viert).

Er is een roos, de Rosa Ali, naar hem vernoemd.

Ali is vier keer getrouwd geweest en hield aan deze huwelijken zeven dochters, waaronder de eveneens boksende Laila Ali, en twee zoons (waarvan één geadopteerde) over. Ali heeft ook nog twee buitenechtelijke kinderen. Momenteel woont Ali met zijn huidige vrouw, Yolanda 'Lonnie' Ali, met wie hij in 1986 trouwde, in Berrien Springs, een plaatsje in de Amerikaanse staat ,Michigan.

En dát allemaal voor een Afro Amerikaan EN moslim. Is dit nou niet een man om trots op te zijn?

X-Meisjj-X
22-01-2011, 09:22
Masha'allah.. Geen woorden hiervoor..

always112
01-06-2011, 03:47
Ik ook niet...