PDA

View Full Version : Afschied



always112
07-04-2011, 11:49
Lieve,

Het leven bestaat uit het maken van keuzes. Je bent zelf verantwoordelijk voor een keuze die je maakt. Je kunt de schuld niet in iemands anders schoenen schuiven. De ene keer is het maken van een keuze makkelijk en de andere keer niet. Wat betreft de keuze die ik heb moeten maken was het niet makkelijk. Het heeft me veel tijd gekost. De gemengde gevoelens speelden een grote rol, net als ik dacht ik weet wat ik moet doen, kwam er wat tussen. Ik bleef in een cirkel en het lukte me niet om die te doorbreken. Een cirkel van hoop waar ik me aanvast klampte, hoop die op niets gebaseerd was. Of een keuze goed is weet je niet. Op het moment dat je ‘m maakt lijkt dat de beste oplossing, maar we weten niet wat de toekomst voor ons in petto heeft. Tevens kunnen we de tijd niet terug draaien om een bepaalde keuze te wijzigen. Ik ben ook blij dat het niet kan. Je leert van elk keuze die je maakt.Ongeacht de juistheid van een keuze. Het wordt tijd dat ik je laat gaan. Of het juist is weet ik niet, wat ik wel weet is dat ik niet meer in die onzekerheid kan leven. Jij neemt te veel onzekerheid met je mee, de ene keer geef je me het gevoel dat het goed zit en dan zeg je of doe je iets waardoor dat gevoel als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hoewel ik je twee jaar ken, begrijp ik je niet, ik kan geen hoogte van je krijgen. We spreken elkaar vaak, maar het zijn gesprekken zonder inhoud, want je zou zeggen dat ik je in die twee jaar had moeten kennen, maar dat is niet het geval. De ene keer is het alsof ik je begrijp, maar toch ook weer niet. Hoewel je soms heel dicht bij me bent, lijk je zo ver, onbereikbaar voor mij.
Jou vergeten zal ik niet, daarvoor zit je te diep in me. En toch moet ik je los laten en afscheid van je nemen, ook al hou ik zoveel van je. Ja, het is al het stadium van, houden van. Het leuk vinden en verliefd zijn op, zijn al voorbij. Wat ik voor jou voel is echte liefde, liefde dat pijn doet. Diep in mijn hart weet ik op de een of andere manier dat ik niet met jou oud zal worden, hoewel dat iets is, wat ik graag wilde. Misschien dat die wetenschap het meeste pijn doet. De gedachte dat ik afscheid van je moet nemen verstikt me. Hoe kan ik je voor de laatste keer zien en dan mijn rug naar je toe keren, wetend dat het de laatste keer is. Wetend dat ik nooit meer je lach zal zien, in je ogen kan kijken, je kan aanraken of zoenen. En de gedachte dat ik jou met iemand anders zal zien maakt me gek. Waarom kan het niet zo zijn zoals ik het wil? Is dit wat ze noemen mektab?Ik moet zeggen ik begin dat woordje echt te haten. Ondanks alles probeer ik elke keer een excuus voor je te verzinnen, neem je keer op keer in bescherming, hoewel je me zoveel pijn doet. Misschien ben je er van bewust en misschien ook niet. Je hoort me ’s avonds huilen aan de telefoon en je vraagt me waarom ik huil. Waarom ik om jou huil? Ik heb die vraag nooit kunnen beantwoorden, omdat het gevoelens waren die ik niet kon verwoorden. Als je een kijkje kon nemen in mijn hart zou je het hebben begrepen. Je zou begrijpen, waarom ik van jou ben gaan houden, waarom ik om je huil en waarom ik deze keuze heb gemaakt. Je kunt mij niet geven wat ik wil en anders om ook niet. Ik weet dat wat ik vraag veel is, maar niet onmogelijk. Maar wat jij van mij vraagt is onmogelijk in dit stadium. Je geeft om me en houdt van me, maar niet zoveel als ik van jou. Het had tijd nodig om te groeien, tijd dat er nu niet meer is. Ik denk niet dat er ooit een dag komt dat jij evenveel mij zult houden als ik van jou noch dat er een dag komt dat je dat in mij gezicht zult zeggen.
Ik moet verder en moet over je heen zien te komen, of dat me lukt weet ik niet. Ik ga nu me storten op m’n studie, werk en sport. Je neemt teveel tijd van me in beslag. ’s Nachts kan ik niet slapen omdat jij voortdurend in mijn hoofd spookt en als ik overdag bezig ben zal dat veel minder zijn. Wist je dat afscheid van jou nemen veel makkelijker zou zijn geweest als je had gezegd dat er iemand anders was. Ik weet dat het nu niet het geval is en dat het een tijdje ook zou zal blijven, waardoor het nog moeilijker voor me is. Ik ben niet meer vrolijk en lach niet meer. Je hebt het met je meegenomen. De oude ik bestaat niet meer. De glinstering die ik in mijn ogen had en die iedereen opviel, is verdwenen. Mijn ogen zijn verdrietig en dof. Als ik lach is het niet gemeend, mijn ogen lachen niet meer mee. Het is net alsof het weer zich aan mij heeft aangepast en dat de engelen met me mee huilen. Het is donker, koud en het regent. Paar dagen terug had ik dit weer verschrikkelijk gevonden, maar nu vind ik er enig troost bij. Als ik jou naam hoor, denk ik aan jou en als ik ergens kom waar ik ooit eens samen met jou was, doet het me pijn. Ik probeer die plaatsen zoveel mogelijk te vermijden.
Op dit moment vraag ik me af of je wel eerlijk tegen me bent geweest al die keren dat je zei dat je me hebt gemist. Keer op keer vroeg je aan mij of ik aan je had gedacht, of ik je had gemist en hoeveel ik van je hield. Was dat omdat het wederzijds was? Of omdat het je ego streelde?
De laatste keer dat ik je zag hing er wat spanning in de lucht, dit omdat ik me afvroeg wat er in je hoofd afspeelde, wat je eigenlijk dacht. Als ik mijn ogen sluit, kan ik me gezicht voor me zien. Je lach en de blik in je ogen die me zo verleidelijk aan keken. Je was ongeschoren die dag, wat je ongelofelijk goed stond. Mijn hart ging als een gek te keer als ik alleen naar je keek en dan zwijg ik over wat er gebeurde als ik je aanraakte.
Alles waarvan ik droomde en waarop ik hoopte heeft niet zo mogen zijn. In mijn dromen zul je voortleven en zullen mijn dromen waar worden. De dagen die ik met jou heb doorgebracht vlogen voor bij en nu lijken de seconden te kruipen, waardoor ik gek word van het alleen denken aan jou. Zou je nu ook aan mij denken? Zou je je afvragen of ik verdrietig ben of er iemand is die me kan troosten. Zou je me nu ook missen?
Wanneer zullen deze tranen stoppen, lieverd. Ik heb er geen controle over, ze blijven maar stromen. Ik huil mezelf in slaap ’s nachts, denkend aan jou. Ik ga kapot van binnen, lieverd. Ik kan niet beschrijven wat ik voel, het maakt me machteloos. Ik wil dit niet voelen, het doet veel pijn, te veel. Hoe heb ik het zover laten komen?Waarom liet je me een keuze maken? Waarom, waarom, waarom?!?!?!?!?! Ik voel me zo eenzaam en verlaten, terwijl er veel mensen om me heen zijn. Ik wil jou om me heen hebben, jij kon me altijd stoppen met huilen, maar nu ben jij de persoon die me heeft laten huilen. Ik weet dat het leven niet eerlijk is, maar waarom moet mij dit overkomen. Heel de dag door huil ik, als het niet uitwendig is, is het wel inwendig. Het is mijn hart die huilt, die huilt om jou. Ik zou door het vuur voor je zijn gegaan. Je zou geen moment twijfelen aan mijn liefde voor jou. Ik vraag me af of er iemand zal zijn, die zoveel van je houdt als ik. En of er ooit iemand zal zijn waarvan ik zoveel zal houden als van jou. Ik denk het niet. Ik zou het ook niet willen, want het is me te pijnlijk, het laat littekens achter. Net als de littekens voor jou die keer op keer open gehaald worden. Het is net als een wond die open gaat en waar bloed uit stroomt. Zo is mijn hart, het zit vol littekens en het bloed dat zijn mijn tranen. Niemand zal ooit begrijpen hoe ik me nu voel, iedereen ervaart het anders. Ik wou dat ik het met je kon delen. Als je het wist, als je het kon begrijpen, zou je me dan nog deze keuze hebben laten maken?Dat is iets waar ik nooit achter zal komen. Ik weet dat ik over een tijdje mijn leven weer op zal pakken, maar er zal geen dag voorbij gaan zonder dat ik aan je denk. Zonder al dat gemis te voelen, zonder een steek in mijn hart te voelen. Weet je ik interesseer me niet meer zo in mannen, het doet me niks. Ik vergelijk ze met jou, vraag me niet waarom. Want ik weet het ook niet. Ze praten, denken, lachen of kijken niet op jouw manier. Vraag me af of ik ooit voor iemand zal vallen als voor jou. Ik betwijfel het. Jij hebt mijn hart gestolen en nooit meer terug gegeven, dus kan niet voor een tweede keer gebeuren. Dit was het dan, mijn afscheid van jou, lieverd. Het pijnlijkste en moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen. Onze leuke momenten samen zal ik een plaats in mijn hart geven. Ik zal ze nooit vergeten en altijd met me meedragen. Ik zal ze koesteren en er met een glimlach aan denken. Ooit zal je gezicht vervagen en zal ik me niet meer kunnen herinneren hoe je eruit zag, maar als ik dan diep in mijn hart graaf, zul je weer naar boven komen.

Ik hou van je,

Kwam dit tegen & het raakte me diep!