PDA

View Full Version : In haar wereld...



M.O.
25-01-2012, 04:56
Wanneer zij haar ogen sluit dan begint haar vrijheid. Daarom probeert zij zo veel mogelijk te slapen om te ontsnappen aan de wereld die ze ziet als een gevangenis, maar eentje zonder bewakers, want iedereen vliegt elkaar in de haren. Ze kan niet wachten om in haar bed te liggen om haar verhaal op te pakken. Want als zij ligt te dromen gaat er een nieuwe wereld voor haar open. In haar bed gekropen sluit ze haar ogen. Waar was ik gebleven? Oh ja, ik deed mijn raam open om via de buis naar beneden te glijden, ze komt zachtjes met beide benen op de grond en gooit haar blik naar de onbewolkte hemel, wat een prachtige avond!

Alsof ze haar laatste trein naar huis zou missen rent ze richting het park, want ze wil baden in de blauwe bladeren die zijn gevallen door de herfst. Heerlijk liggen op het zachte bladeren bed dat is ontstaan door de natuur. Een herinnering die niemand haar zou kunnen ontnemen, een gebeurtenis die ze zich graag zou willen herinneren als ze ligt op haar sterfbed. Terwijl ze ligt op haar rug hebben de sterren haar volle aandacht, maar dat wordt aardig verstoord door haar lege maag die op een wat luidruchtige manier naar eten vraagt. Plotseling vallen er verschillende vruchten van de boom, tja niets is onmogelijk in je eigen droom.

Terwijl ze van de vruchten eet, vliegen er allerlei vogels om haar heen. Een prachtige vredevolle sfeer heerst in haar wereld. Zij is de regisseur ervan en daar is ze een kei in. Ze vraagt zich af waarom het niet allemaal zo kon zijn in het echte leven. Waarom is er zoveel haat, oorlog en hongersnood? Waarom doen mensen elkaar dit aan? Al hoort ze niet te huilen in haar dromen, valt er toch een traan. Probeer ik aan de realiteit te ontsnappen, lijkt realiteit mijn voetstappen te hebben gevolgd naar mijn dromen. Mag ik dan nooit rusten? Ze schudt haar hoofd en kijkt op haar horloge. “ half zeven in de ochtend. ’’ Oh nee ik moet morgen om acht uur op. Als ik zeven uur thuis kom heb ik nog een uur om te slapen. Al is het maar een uur, het is wel een kostbare.

Alsof ze haar laatste trein naar huis zou missen rent ze richting huis. Voor haar huis aangekomen kijkt ze naar de lange buis. Bijna te moe om dit obstakel te overwinnen weet ze dat ze het moet doen, want alleen via deze manier komt ze binnen. Na een niet al te moeilijke strijd komt ze bij het raam. Ze klimt naar binnen en ploft neer op haar bed. En precies op het moment dat ze haar ogen sluit schrikt ze ineens wakker.

Oh nee hé, waarom gaan dromen zo snel voorbij? Ach ja, niet alleen dromen kennen een vervolg, de echte wereld natuurlijk ook. Met tegenzin staat ze op, loopt richting het raam en kijkt naar buiten waarna ze zegt: “ Als mijn wereld realiteit zou zijn, zou de enige oorlog die we kennen zitten in een patatje! ”

© M.O.

Umm_Imran
25-01-2012, 08:52
Lovely.
Tbarkellah!

Ilhem
24-01-2013, 09:47
Echt moooi!