PDA

View Full Version : Hij was een juweel kwijtgeraakt omdat hij haar telkens verkeerd had aangeraakt(Part 1)



MohamedVsTheWorld
11-03-2014, 11:19
Hij kijkt haar aan alsof zij de laatste persoon is die in de weg staat van de kampioensgordel. Hoe vaak hij haar ook afranselt, de ware kampioen dat is zij. Want hoe vaak ze ook valt ze staat altijd weer op, vaak wanneer ze weer de zoveelste klap incasseert en richting de grond aan het vallen is vraagt ze zich af hoe het kan dat ze ooit voor deze man gevallen is. Het stralende gelukkige gezicht dat mensen zagen als ze haar zagen is verdwenen als getuigen van 9/11. En net zoals de gebeurtenis op 9/11 is de pak rammel die ze moet doorstaan een inside job. Niemand van de buitenwereld weet wat er gaande is achter gesloten deuren, het monster waarvan zij het ware gezicht kent staat in de buurt bekend als een vrolijke aardige man.

Het is al maanden geleden dat hij haar met een zachte hand behandelde zoals een geneeskundige met zijn patiënten. Ze snapt niet hoe haar man in zo een monster verandert kan zijn in zo een korte tijd. ‘Of is hij helemaal niet veranderd? Ben ik hem alleen beter leren kennen? Je verandert niet van de ene op de andere dag van een geweldige naar een gewelddadige man die een vrouw een paar keer per maand de behandeling geeft die ze krijgen in Guantanamo Bay.’ Ze wil het liefst opstaan en haar rug keren naar het huwelijk waar ze in zit. Aan het begin heeft ze wel eens gedacht om de hand aan zichzelf te slaan, want laten we eerlijk zijn wat voor leven heeft ze? Het huis waarin ze leven heeft twee ingrediënten: woede en angst. Dit recept is niet de juiste voor een geslaagd huwelijk.

Vaak denkt ze aan de woorden die hij tegen haar zei op hun trouwdag: ‘tot de dood ons scheidt’, zij realiseert zich dat hij haar dood wordt als het zo doorgaat dus moeten hun wegen prompt scheiden. Zijn stoppen slaan te vaak door, alhoewel hij geen vuist vormt wanneer hij zijn armen rondslingert krijgt ze toch rake klappen. Het is eens zelfs voorgekomen dat hij haar lichten uit sloeg, waarna iets later de politie langs kwam en hem in de boeien sloeg. De heethoofd heette de politie die avond nog met een neppe lach welkom in de hoop dat ze nergens van af wisten, maar zij wisten wel hoe laat het was. Wie hen had ingelicht is tot op de dag van vandaag een vraag die onbeantwoord is gebleven net als de vraag hoe het mogelijk voor haar is geweest dat zij zo lang bij hem is gebleven. Één ding weet de man die zijn handen niet thuis kan houden zeker: zijn vrouw was het niet, en dat is misschien de enige reden dat haar hart nog klopt echter klopt die niet meer voor hem. Na al die maanden van mishandelingen is ze hem liever kwijt dan rijk. Met de tijd is dit gevoel net als zij alleen maar sterker geworden.

Die kracht komt niet zomaar uit de lucht vallen. Allah spreekt vaak tegen haar omdat zij frequent de Koran openslaat. Als zij Hem niet in haar leven had dan had ze allang al opgegeven, maar vanwege Allah leeft ze iedere dag die haar door Hem is gegeven. Elke dag erbij wordt ze sterker en neemt haar geduld toe. Allah is met de geduldigen, dus geeft zij de hoop niet op en wil ze leven tot de Almachtige haar leven neemt. Ze neemt het besluit haar mislukte man te verlaten, ze heeft het recht dit te doen geen vrouw op de wereld verdient een huwelijk als deze.

Ze werpt een blik naar de klok terwijl ze haar laatste koffer inpakt. Ze heeft nog twee uur de tijd voordat haar man thuis komt, maar als er een uur verstreken is krijgt ze een telefoontje dat haar man buiten westen in het ziekenhuis ligt. Het waren zijn lichten die dit keer uit werden geslagen, hij kreeg een koekje van eigen deeg en zij wist dat het hem niet in de smaak viel. Nu ze weet dat ze alle tijd van de wereld heeft gaat ze rustig aan tafel zitten met pen en papier. Ze besluit om haar relatie met hem door middel van een brief af te sluiten.

Na een uur of twee schrijft ze haar laatste zin in de hoop dat deze heel goed tot hem zal doordringen, mocht hij ooit ontwaken. Nu de brief af is hoeft ze nog maar één ding te doen, namelijk bij hem langsgaan en de brief afleveren. Ze vertrekt uit het huis, wat haar nachtmerrie is, wetend dat ze er nooit zal terugkeren. Zo gelukkig heeft ze zich al een hele lange tijd niet gevoeld en die glimlach die maanden geleden verdwenen was, was seffens teruggekeerd wat de buurman aan de overkant niet onopgemerkt voorbij is gegaan.

Wanneer ze aankomt bij het ziekenhuis, vraagt ze waar het monster ligt. Ze krijgt het kamernummer te horen en bij het zien van haar monster is het enige wat ze kan doen zwijgen. Maar goed ook, want alles wat ze hem te vertellen heeft houdt ze vast in haar handen. Als ze zijn bed nadert ziet ze pas echt goed hoe goed hij er van langs gekregen heeft. Zo goed dat ze bijna medelijden met hem kreeg. Als ze naast hem staat legt ze de brief op het kastje dat naast hem staat. Zij wil niet langer in zijn gezelschap zijn, ze heeft gedaan waar ze voor was gekomen en nu was het tijd voor haar om van haar monster weg te lopen. En terwijl ze haar monster de rug toekeert verlaat ze haar verleden wetend dat die nooit meer in haar leven terugkeert.

© LupeFiasMo