PDA

View Full Version : Pijnlijk..



ikram
28-06-2010, 11:15
Pijnlijk..

--------------------------------------------------------------------------------

Weet je wat pas echt pijn doet? Zoveel van iemand houden dat het schrijnt. Haar brieven schrijven totdat je door je pennen heen bent. Dat verlangende en tegerlijkertijd terughoudende gevoel dat een hevige chaos in je borst veroorzaakt, precies naast je hart. Niet wetend of ze het wel waard is omdat je haar toch niet genoeg kent. Aan de andere kant dat sterke verlangen die voortkomt uit haar afwezige antwoorden. Je weet dat een verbintenis alles weer ontvlamt maar toch wil je die aangaan. Als een hongerige rover slechts millimeters verwijdert van zijn prooi. Pas verzadigd als zijn sterke tanden zich vastklampen in het vlees. Maar tóch weet je diep vanbinnen dat na je verzadiging de honger zich weer in je nestelt. En wat moet je dan? Je geliefde prooi is verleden tijd en er bevind zich niets om je heen waar je je liefde uit kunt storten. Maken de jaren zonder haar die voorbij gaan voor je haar in je armen neemt alles weer goed? Hoe langer en heviger mijn jacht naar haar, hoe intenser en langer het liefdesverhaal? Als dat zo is, ben ik dan de marionet die geen gevangenschap over mijn touwen durf te trekken? En als dát zo is, betekent het dan niets anders dan dat zij hiervan op de hoogte is en alleen maar doet alsof ze me niet wil? Want ze heeft de touwen in handen. Maar hoe kom ik erachter of ze er bewust aan trekt? Ik begrijp het niet. Niet dat ik het niet probeer. Ik zeg tegen mezelf: ''Hey jongen, trek het je niet aan. Geduld loont.'' Maar wat als het hart niet wilt luisteren? Het je onbewust pijnigt totdat je aan niks anders meer kunt denken dan aan háár? Wat als je haar maar een paar keer hebt mogen aanschouwen maar die beelden je genoeg voeden voor de rest van je leven. Hoe kan het dat zo een hevige verlangen naar iemand uit zo een kleine zaadje word gekiemd? Hoe kan de liefde zelf zich naarmate de dagen, weken en maanden verstrijken ontplooien tot een verlangen die je bijna de adem beneemt, slechts door middel van haar citaten en teksten? Is dit een strik van de duivel? Is het fout van mij haar dit kwalijk te nemen? Is het beledigend van mij haar afwijzingen te negeren?

Weet je wat pas echt pijn doet? Onzekerheid. Niet zeker zijn over wat er zich afspeelt daar binnen in haar borstkas. Niet wetend of ze 's nachts niet kan slapen omdat ze aan je denkt. Niet wetend of ze misschien toch om je geeft zonder het toe te geven. Niet wetend of ze je haat. Of minacht. Of juist naar je verlangt. En dat éne punt vormt mijn gevoel naar haar beetje bij beetje. Terwijl het me intussentijd eindeloos martelt en steekt zonder ophouden. Want onzekerheid doet pijn. Maar.. het bevredigt je ook. Want stel dat ik absolute zekerheid zou hebben over haar gevoelens jegens mij. Dat ik zeker zou weten dat ze me in werkelijkheid een snotneus vind. Heb ik dan nog een poot om op te staan? Heb ik dan nog essentiële woorden en blikken voor mijn fantasieen? Begrijp je mijn punt? Maar zal ik eerlijk zijn? Als het lot het toestaat ons te binden zou de kans snel op haar verkeken te zijn groot zijn. Maar tóch wil ik alles uit de kast halen om zo een verbintenis te belichamen. Omdat ik niet alleen hou van de hoofdprijs maar ook van de jacht zelf. Maar aan de andere kant voelt dit toch weer anders. Apart. Drie jaren ben ik verder en het heeft mij geen millimeter van mijn plek geholpen. Niks. Nada. De beest in mij voelt steeds groter aan en zijn gegrom bezorgt me buikpijn. Ik ben schaamteloos genoeg nog nooit zo hopeloos geweest. Ik keer me tot Allah voor hulp en zeg tegen mezelf: ''Jongen, hou je gedeisd. Het waait wel weer over. Het is maar een vrouw. Talloze andere op de wereld die wel genoegen met jou nemen. Vergeet haar, ze is het niet waard.'' Maar juist haar apartheid bezorgt me de kriebels... Begrijp je mijn waanzin nu?

Weet je wat me een klein beetje geruststeld? Dat ik zeker weet dat ze dit leest. Dat ze nu tegen zichzelf durft te zeggen: ''Hey, misschien is hij zo nep nog niet. Misschien moet ik hem een kans geven..'' Dat ze nu terwijl ze deze woorden leest nooit meer van mij kan horen; ''Het ergste van alles is dat jij nooit hebt kunnen weten dat ik je wou met heel mijn hart.'' Weet je, loslaten doet pijn. Herinneringen aan warme blikken en onbeheersbare hartstocht die pijnlijk in je vingers snijden terwijl je langzaam je handen langs het Touw der Liefde schuurt. Maar wat als zij je dit touw nooit heeft toegeworpen? Waar komt de pijn dan vandaan? Komt het slechts voort uit leegte? Ik wou dat ik het wist. Maar ik wil en wou zoveel. Ik wou dat ik wist hoe haar ogen mooi en oprecht glinsteren. Ik wou dat ik wist waarom ze mijn eer zo bruut en bot heeft genomen en me schrijfend en dichtend heeft achtergelaten. Ik wou dat ik wist hoe ik het zo ver heb laten komen en het mij bijna om zeep helpt terwijl broeders en zusters in veel ergere omstandigheden leven. In kou, armoede en oorlog terwijl ze zich dapper staande houden. En ik de liefde niet eens te sterk ben. Het schreeuwt in mij, dat stille verlangen. Kan het absurder? En weet je wat me dan nog meer pijn doet. Dat ik haar niet hoor. Dat ze zwijgt. Ik wou dat ik even in haar ogen zou mogen kijken. Die zouden me genoeg vertellen. Soms wens ik dat de tijd te ruilen was. Dan zou ik een jaar hebben gegeven voor één seconde in haar bijzijn. Zie en begrijp je nou hoe knettergek ik ben geworden? Dat ik zoiets maar zelfs durf te dénken!

Weet je wat me gek maakt? Het feit dat, terwijl ik dit schrijf, zij hier in huis aanwezig is. Beneden, slechts 1 verdieping verwijdert van mijn hevig kloppende en verlangende hart. Haar stem, de ene keer luid en dan weer lief en zacht, die vibrerend mijn tenen een pak slaag geven. Haar aanwezigheid die me rode wangen bezorgt. Daar beneden in mijn zusjes kooi, zoals ik het nu ben gaan noemen, bevindt zij zich. Pratend en fluisterend. Het feit dat haar vingertjes zo net deze toetsen hebben aangeraakt bezorgt me de kriebels. Het feit dat zij morgen terwijl ik aan het werk ben het huis weer verlaat en een hele tijd niets meer van zich laat zien maakt me misselijk. Het feit dat ze me niet wil maar ik haar wel maakt me woedend. Het feit dat ik weet dat ik hier helemaal niks aan kan veranderen doet me machteloos voelen. Pijnlijk is dat; het feit dat zij de touwen in handen heeft...

Mijn Pmbox bespiegelt mijn overvolle hart. Alles heb ik daar uitgestort. Regelrecht in haar schoot. Ik heb zelfs alweer een nieuwe nick moeten aanmaken omdat zíj mij zonodig moest dumpen in haar Ignorelijst. Is dit een fase of ben ik een van de weinige die hier doorheen moet? Ik wou dat ik het wist. Mijn kleine, lieve, warme en zachte Moeder van Eer laat me in de waan. Maar blijft ze lief? Toch wel.

zenia
07-02-2011, 11:56
wow,dat is een prachtige brief. had nooit gedacht dat mannen zulke teksten konden schrijven.

huisvrouw
13-02-2011, 04:08
up:love:

ayalou
13-02-2011, 05:52
Deze kwam ik tegen,, miss past ie wel hier in deze topic.
Hij ging nog door maar ik dacht dit is wel voldoende:hihi:

Waar ben ik aan begonnen, wetende dat het nooit wat zou worden. Al die maanden lieve, gezellige, hartstochtelijke gesprekken.
Ik kan me de nacht goed herinneren dat we het hadden over t moment wanneer de kriebels echt waren begonnen.
De vlinders in mijn buik vlogen als vleermuizen zo snel, ze hielden maar niet op, ze bleven maar door fladderen, het leek erop dat ze in mijn buik gingen paren.
Een prachtig gevoel.
Een koukleum als ik bracht elke winter op de bank door met een warme deken om me heen, maar jou mooie woorden en lieve stemmetje zorgden ervoor dat ik de deken niet meer nodig had. Op deze bijzondere manier verwarmde je mijn hart, mijn lichaam.
De glimlach op mijn gezicht was niet weg te krijgen, het zorgde ervoor dat ik pijn kreeg aan mijn kaken.
Helaas wisten we dat dit niet lang zou duuren, had nooit gedacht dat er zoveel chemie kon ontstaan tussen 2 mensen.
Alijd dachten we aan elkaar op dezelfde momenten.
Al jou mooie smsjes kan ik nog steeds niet verwijderen, altijd maar die stomme verlangens.
Nu weet ik dat je er niet bent, er nooit zal zijn, vaarwel de innige warme omhelzing, de lang verwachtte knuffel die misschien altijd zal blijven knagen.
Wat is het leven toch oneerlijk, of wat maken we het oneerlijk voor ons zelf.

tuutuut tuutuut, werd ik s'nachts gewekt door prachtige smsjes

"Liefje je betekend alles voor me, misschien geloof je het niet direct mr je bent wel mijn steun en toeverlaat. Gewoon je staat altijd voor me klaar en hebt me door moeilijke tijden geloodsd. Praat graag met je en alleen het denken over brengt me vaak ergens anders waar ik samen ben met jou azine. Het lijkt wel onmogelijk maar wil niets liever dan met mijn arm om jou aan mijn zij. Be3de dit wilde ik nog even kwijt met mijn slaperige hoofd. kusje azine ino."

"Jij voelt aan als een deel van mijn hart en 't is zwaar omdat ik je zograag voor me zou willen, maar ik geef niet op al moet ik je stalker worden.
Jij bent een meid met zoveel vreugde en liefde dat je me daar altijd mee aansteekt, denk nog een klein wondertje van de wereld.
Kon ik je maar aankijken in je ogen waar ik helemaal in zal verdrinken, jou strelen en helemaal op je gemak laten voelen, jou lippen te treiteren tot dat ene zachte kusje
eindelijk volgt. Ik denk veel aan je en zie je lopen in mijn dagdromen alleen krijg ik de kans niet bij je in de buurt te komen waar 't een lange zoektocht word naar mijn prinsesje waar ik van droom."

En zo nog een hoop smsjes die ik nooit zal vergeten en keer op keer overnieuw zal lezen. Het is voorbij, het is over.
Maar helaas kan ik je niet uit mijn gedachte krijgen.
Je had dat ene speciale plekje in mijn hart en het lijkt erop dat je voor een lange tijd zal blijven zitten.
Het is aan 1 kant een mooi gevoel maar ook weer erg pijnlijk..ik kan er verder niks mee behalve het hier te uiten

Tufa7e
14-02-2011, 12:33
Meskien :hihi:

Tufa7e
14-02-2011, 12:34
Plaats de rest :o

Ariffi
15-03-2011, 01:45
Deze kwam ik tegen,, miss past ie wel hier in deze topic.
Hij ging nog door maar ik dacht dit is wel voldoende:hihi:

Waar ben ik aan begonnen, wetende dat het nooit wat zou worden. Al die maanden lieve, gezellige, hartstochtelijke gesprekken.
Ik kan me de nacht goed herinneren dat we het hadden over t moment wanneer de kriebels echt waren begonnen.
De vlinders in mijn buik vlogen als vleermuizen zo snel, ze hielden maar niet op, ze bleven maar door fladderen, het leek erop dat ze in mijn buik gingen paren.
Een prachtig gevoel.
Een koukleum als ik bracht elke winter op de bank door met een warme deken om me heen, maar jou mooie woorden en lieve stemmetje zorgden ervoor dat ik de deken niet meer nodig had. Op deze bijzondere manier verwarmde je mijn hart, mijn lichaam.
De glimlach op mijn gezicht was niet weg te krijgen, het zorgde ervoor dat ik pijn kreeg aan mijn kaken.
Helaas wisten we dat dit niet lang zou duuren, had nooit gedacht dat er zoveel chemie kon ontstaan tussen 2 mensen.
Alijd dachten we aan elkaar op dezelfde momenten.
Al jou mooie smsjes kan ik nog steeds niet verwijderen, altijd maar die stomme verlangens.
Nu weet ik dat je er niet bent, er nooit zal zijn, vaarwel de innige warme omhelzing, de lang verwachtte knuffel die misschien altijd zal blijven knagen.
Wat is het leven toch oneerlijk, of wat maken we het oneerlijk voor ons zelf.

tuutuut tuutuut, werd ik s'nachts gewekt door prachtige smsjes

"Liefje je betekend alles voor me, misschien geloof je het niet direct mr je bent wel mijn steun en toeverlaat. Gewoon je staat altijd voor me klaar en hebt me door moeilijke tijden geloodsd. Praat graag met je en alleen het denken over brengt me vaak ergens anders waar ik samen ben met jou azine. Het lijkt wel onmogelijk maar wil niets liever dan met mijn arm om jou aan mijn zij. Be3de dit wilde ik nog even kwijt met mijn slaperige hoofd. kusje azine ino."

"Jij voelt aan als een deel van mijn hart en 't is zwaar omdat ik je zograag voor me zou willen, maar ik geef niet op al moet ik je stalker worden.
Jij bent een meid met zoveel vreugde en liefde dat je me daar altijd mee aansteekt, denk nog een klein wondertje van de wereld.
Kon ik je maar aankijken in je ogen waar ik helemaal in zal verdrinken, jou strelen en helemaal op je gemak laten voelen, jou lippen te treiteren tot dat ene zachte kusje
eindelijk volgt. Ik denk veel aan je en zie je lopen in mijn dagdromen alleen krijg ik de kans niet bij je in de buurt te komen waar 't een lange zoektocht word naar mijn prinsesje waar ik van droom."

En zo nog een hoop smsjes die ik nooit zal vergeten en keer op keer overnieuw zal lezen. Het is voorbij, het is over.
Maar helaas kan ik je niet uit mijn gedachte krijgen.
Je had dat ene speciale plekje in mijn hart en het lijkt erop dat je voor een lange tijd zal blijven zitten.
Het is aan 1 kant een mooi gevoel maar ook weer erg pijnlijk..ik kan er verder niks mee behalve het hier te uiten

:love:

ayalou
16-03-2011, 12:41
Meskien :hihi:

meskine,, bedoel je:hihi:

ayalou
16-03-2011, 12:41
Plaats de rest :o

hahahah dan moet ik zoeken,, weet mijn god niet meer vanwaar:haha:

ayalou
16-03-2011, 12:42
:love:

ja hea??
Wallah dat stukje is mooi,, lijkt wel uit een mooi verhaaltjes boek:love:

Tufa7e
16-03-2011, 12:45
meskine,, bedoel je:hihi:
Het is toch door een hij geschreven?


hahahah dan moet ik zoeken,, weet mijn god niet meer vanwaar:haha:

Ma3liesh :P neem je tijd :haha:

ayalou
16-03-2011, 12:48
Het is toch door een hij geschreven?



Ma3liesh :P neem je tijd :haha:

lees nog een keer a genie:hihi:

Ariffi
16-03-2011, 12:52
ja hea??
Wallah dat stukje is mooi,, lijkt wel uit een mooi verhaaltjes boek:love:

Dat stukje vind ik wel iets hebben jah:o
Is vast origineel en niet uit een boekje denk ik

Tufa7e
16-03-2011, 12:54
lees nog een keer a genie:hihi:

Kijk naar hoe laat ik die reacties plaatste :o
Ik was moe :hihi:

ayalou
16-03-2011, 12:57
Kijk naar hoe laat ik die reacties plaatste :o
Ik was moe :hihi:

heb de afgelopen tijd wel vaker gemerkt dat je de tijd de schuld geeft:haha:

nee jog gekkie:kusje:

ayalou
16-03-2011, 12:58
Dat stukje vind ik wel iets hebben jah:o
Is vast origineel en niet uit een boekje denk ik

wel knap hoor voor een man:o

Tufa7e
16-03-2011, 01:03
heb de afgelopen tijd wel vaker gemerkt dat je de tijd de schuld geeft:haha:

nee jog gekkie:kusje:

Ewa ik slaap de laatste tijd ook bijna niet :(

ayalou
16-03-2011, 01:12
Ewa ik slaap de laatste tijd ook bijna niet :(

ah da's niet goe:(

miss een idee om nu je bedje in te duiken?:o

Tufa7e
16-03-2011, 01:28
ah da's niet goe:(

miss een idee om nu je bedje in te duiken?:o
Eerst verslag afmaken,, heb morgen geen tijd :(