PDA

View Full Version : Verdriet Pijn, verloren en de weg helemaal kwijt



ikram
28-06-2010, 11:25
Verdriet Pijn, verloren en de weg helemaal kwijt

--------------------------------------------------------------------------------

ik ben in ht jaar 2006 getrouwd ik dacht dat ik de man van mijn leven heb gevonden terwijl dat het niet zo was.in het jaar 2008 ben ik dan zwanger geworden het mocht niet baten maar ik heb in mijn 7 weken en miskraam gehad en vanaf toen begon de ellende en misserie.
een maand daarna ben ik dan dirct terug zwanger geraakt en in augustus 2008 hadden we een reis geplant naar eygpte ik was zo blij ik keer ercht naar uit wij zijn vertoken op 25/07/2008 vanuit zaventem naar onze eindbestemming cairo eenmaal aangekomen de eerste 3 dagen waren goed maar vanaf dan begong de ellende ik werd ziek kon niet eten en wou ook niet buiten komen bleef maar in het hotel en wou terug naar huis gaan naa mijn moeder ik miste haar enorm en ik was zo emotioneel door mijn zwangerschap de nacht voor dat we terug gingen vertrekken naar belgie had ik zelfs niet geslapen van blijheid dak eindelijk terug naar huis ga eenmaal aangekomen in zaventem daar stond mij vader en mijn zuster op ont te wachte ik was zo blij om heb terug te zien maar ik zo ziek ik had de verkoudheid mijn oren ik hoorde niets meer van dat was 6uur om de vliegen echt niet te doen we zijn dan na huis gereden naar mijn moeder ik zo blij om haar te zien en in de avond zijn we dan naar ons huis vertrokken de volgende dag moest ik terug gaan werken ma ik was ziek dus heb ik afgebeld en volgende dag had ik ineens vreselijke hoofdpijn en mijn onkel had ons juist uitenodigd voor de avondmaal ma ik ben toch geweest en eenmaal daar aangekomen werd het van kwaad naar erger ik had geen controle meer over mijn hooft die ging steeds van zelf naar rechts en het deed zo mijn en ik zie tegen mijn onkel breng met naar huis na mijn vader want hij was nog thuis eenmaal aangekome zag mijn vader me dak ik mijn hooft ni recht kon houde en ik trilde helemaal terwijl ik geen kou had ofzo mijn vader zie tegen mijn zus bel de amulance dat klopt hier niet eemnaam de ambulanciers aangekomen ze onderzochten mij ik ik zei in ben 8weken zwanger ze zeiden me dat kan zijn dat je een miskraamt krijt ik zo nee ya allah laat dat niet waar zijn dus eenmaal aangekomen in het ziekenhuis van jette het eerste wat ze deed een echo om te zien of alles goed is met de baby ma hmdl alles bleek goed te zijn het hartje klopde goed hmdl en dan keek ze naar mijn nek en kreeg zo een nekband mee want meer konde ze niet doen omdak zwanger was ma eenmaal thuis aangekomen was het weer in orde
3 maanden later ik was juist 12 weken zwanger het wfas op 15/09/2008 ik werd ineens wakker en kreeg paniekaanvallen en het enigste wat ik deed is huilen en huilen en nog huilen ik begreep mijn eigen ik wist niet wat er met mij scheelde ik kon niks doen ik huilde maa gewoon ik at noch drinken ik wou gewoon bij min moeder zijn dus ik belde haar ik was uren aan de lijn met haar ik huilde gewoon mijn moeder meskiena ze begreep wat er met mij was ik zei haar ik weet dat ook niet ik kon niet meer slapen ik hbe 3 maanden niet geslapen ik huilde gewoon mijn vader en moeder ze hebben me over gebracht naar de imams ze leesde koran over mij ma niks hielp mijn schoonfamilie kwam mij nooit ni bezoeken of bellen om te vrage hoe dat het met me was wat zij deden is mijn man opsteken ze zeiden hem amai was da voor een vrouw dat je hebt haar eerste kind dat ze krijgt zi hoe dat ze doen en hij reageerde dat dan af op mij en dus we hadden elke dag ruzie en kon er niet meer tegen kon niet meer thuis blijven dus ik ging naar mijn moeder en bleef er een paar dagen ik kwam terug en hij ruziede gewoon met mij ik moest van hem maar thuis zitten en niet naar buitne gaan maar sat kon ik niet door mijn paniekaanvallen en ik was altijd alleen thuis en hij zit opt cafe dus dat werd erger en erger ik had penetrale depressie een dag duurde voor mij een eeuw een uur ook alles ging zo langzaam vo mij kwas er echt kapot van ik had geen leven meer ik wou echt zelfmoord plegen maar dan dacht ik aan allah dat mag ni ma ik volede me zo hopeloos en nuteloos mijn leven had geen zin meer in mijn ogen en mijn man die mij niet steunde de er niet is voor mii kkon niet wachte om te bevallen dus heb ik na mijn gyneacoloog gebeld en zei luister de baby moet er uit ik kan niet meer de geboortedatum was nog 2 weken maar ik kon het niet meer aan ze zei me ok kom morgen langs we gaan je inleiden dus ik de volgende dag naar het ziekenhuis en hebben me een spuit gedaan de weeen begonnen dus in ben de volgende dag bevallen van een prachtige zoon die ik hamza het genoemd ze hebben hem meskien op mijn buik gelegd direcht naar de geboorte maar ik kom hem zelf ni omhelzen zo erg data was ik begon weer tehuilen mijnman nam hem en dan hebben ze me naar de kamer gebracht ik dacht van ja alles is nu weg want ik ben bevallen want iedereen zei van ja als je bevalt dat ga je weer beter voelen enzo en geloofde dat maar helaas was dat niet zo het was er nog steeds die angst gevoel en dat huilen en kom mijn hamza ocharme niet horen huilen wat dat werd ik zot. heb het even moeilijk nu ga morgen verder.

miss_21
10-01-2011, 01:08
Ga verder, Ik moet wel zeggen dat het moeilijk lezen is. Maar ga verder

X-Meisjj-X
10-01-2011, 11:23
Tranen in mijn ogen.. Allah ie shef inshallah..