Ik herken veel van mezelf in dit verhaal. Het is een eye-opener en wellicht een verhaal dat ons (allen) tot nut kan zijn, insha'Allah.

Het tintelende gevoel van toen..

Het tintelende gevoel van toen kabbelt langzaam aan weg. Er waren dagen dat ik de islaam ademde, at en sliep. Alles wat ik las stond in het teken van de islaam, alles wat ik dacht ging over de islaam, en alles wat ik deed was omwille van de islaam. Een paar jaar later adem, eet en slaap ik om vervolgens te bedenken dat ik nog moet bidden, dat ik nog geen Qoer’aan heb gelezen, dat ik nog dit-en-dat zou moeten doen. Mijn standvastigheid om niet te roddelen zwakt langzaam af, en er hoeft maar iets klein te gebeuren of ik verlies mijn geduld en raak geïrriteerd. Kortom: het zoete en serene gevoel van het geloof glipt door mijn vingers. Een jaar lang heb ik geprobeerd om meer te bidden, om meer Qoer’aan te lezen, alles om dat gevoel van rust en eenheid met de Schepper weer terug te krijgen, om het onrustige gevoel binnenin te temmen.

Een vriendin vertelde: het meer lezen van Qoer’aan om je spiritualiteit te versterken, is hetzelfde als te veel eten, en dan naar de dokter gaan omdat je buikpijn hebt en je pijnstillers meekrijgt. Je verdooft de pijn, tijdelijk, maar de oorzaak blijft. En inderdaad, even leek het goed te gaan, totdat de pijnstillers uitgewerkt waren en de oorzaak van het hele probleem mijn lichaam en geest weer overnam.

Telkens weer heb ik het probleem met vriendinnen besproken: wat kan hier de oorzaak van zijn?! Moeten we weer elke week lezingen bezoeken om dit gevoel te krijgen? Of is het juist goed dat de islaam in ons leven geïntegreerd is en de rode draad in onze leven, terwijl we de rest van onze dagelijkse verplichtingen weer oppakken? Komt het omdat het gezinsleven zoveel aandacht en energie vergt zodat er niets meer overblijft? Of is het de berichtgeving in de media die ons zo negatief beïnvloedt?

Het is altijd makkelijk om de oorzaak ergens anders neer te leggen, maar het probleem ligt echter bij mezelf. Wat is de laatste keer dat ik God oprecht ergens dankbaar voor ben geweest? Ik ben zo arrogant geworden dat ik alle goede dingen aan mijzelf toeken en als ik al-hamdoelillah heb gezegd, is het maar de vraag of dat met mijn tong of met mijn hart was. Het wordt dus tijd dat ik me mijn positie in deze wereld en dit leven realiseer, en mezelf op mijn plaats zet. Dat ik besef dat alle goede dingen alleen van Hem afkomstig zijn, en dat de slechte dingen (zoals mijn onrustige gevoel) door mijzelf veroorzaakt zijn. Zie ik uberhaupt nog wel de dingen waarvoor ik God dankbaar moet zijn? We hebben alles wat we nodig hebben, we zijn gezond, we hebben het goed samen, hoe heb ik het zover kunnen laten komen dat ik alleen nog kijk naar wat ik wil hebben in plaats van alle dingen die ik heb!

Naast de noodzakelijke nederigheid en bescheidenheid ten opzichte van God, is mijn lontje ook aardig ingekort. Irritaties stapelen zich in een razendsnel tempo op, zonder dat ik ze op enige manier kan relativeren. Het advies hiervoor was: weet dat Mohammed (vzzmh) alleen boos werd als het recht van God geschonden werd. En zelfs als hij boos werd, dan was hij boos op de handeling, en niet op de persoon zelf. Je kunt bijvoorbeeld het feit hekelen dat iemand niet in God gelooft, maar je kunt de persoon zelf hier niet om hekelen, want hij is net als jij geschapen door God. Kijk naar de Schepper in de mens!
En daarnaast kun jij wel slecht behandeld worden, maar dien je dat altijd te beantwoorden met goed gedrag en goede manieren. Probeer je al dagen een familielid te bellen en bellen ze maar niet terug? God heeft jou bevolen om de familiebanden te onderhouden, dus JIJ dient je plicht te vervullen. Vernieuw je intentie, en zorg dat God tevreden is met jou.

Ik ben er niet trots op dat ik het zover heb laten komen en dat mijn ‘donkere kanten’ het langzaam overnemen. Maar nu ik in ieder geval een paar van mijn fouten heb herkend en ermee aan de slag kan, is er al een last van mijn schouders gevallen en is mijn spirituele gevoel al een stuk verbeterd. Al-hamdoellillah (en dit zeg ik met mijn hart) heb ik mensen om mij heen die me hebben geholpen met iets waartoe ik zelf niet in staat was: oprecht in mijn eigen hart kijken!

Daarom wil ik tegen degenen zeggen die het gevoel herkennen: ga bij jezelf te rade, probeer te ontdekken waar de zwarte plekken in je hart zitten en zuiver die plekken. Vernieuw je intentie en stel je nederig en dankbaar op. Met die intentie en houding, merk je misschien direct al het verschil in je gebed en je gevoel.