Page 1 of 3 123 LastLast
Results 1 to 10 of 26

Thread: Inspirerende islamitische verhalen...

  1. #1
    always112's Avatar
    Join Date
    Aug 2010
    Location
    Ergens
    Posts
    10,720

    Default Inspirerende islamitische verhalen...

    Beste leden/ stille lezers,

    In deze topic zal ik inspirerende verhalen plaatsen (m.b.t. het geloof)

    Gr. Always112
    Een dichter zei:
    "Net alsof het kloppen van het hart tegen de persoon zegt: ,,Waarlijk het leven bestaat slechts uit minuten en seconden. Zorg er dus voor dat je voor jouw ziel bekendheid werft voordat je sterft. Want bekendheid onder de mensen (na jou dood) is als een tweede leven.”

  2. #2
    always112's Avatar
    Join Date
    Aug 2010
    Location
    Ergens
    Posts
    10,720

    Default

    Mijn leven is heel erg veranderd na gisteren

    Mijn leven is heel erg veranderd na gisteren. Waarom? Omdat ik eindelijk een keertje niet aan mezelf dacht, maar aan een ander. Vanaf vandaag ga ik anders door het leven. Zowel innerlijk als toch ook uiterlijk. Wat je van binnen bent, straal je van buiten uit. Het leven zal voortaan voor mij anders zijn dan normaal. Ik eet nu anders, denk anders en praat ook anders. Zo langzamerhand zul je je wel afvragen wat mij is overkomen.

    Ik wilde een dag voor Allah vrijmaken. Een dagje business. Business zonder geld, maar met daden alleen. Inde ochtend was ik bij een begrafenisgebed van een broeder in Cairo. Erna ging ik naar de begraafplaats en hielp mee met het dragen van de kist. Daarna werd het lichaam onder de grond gestopt. Ik wilde aan het eind van de dag nog op ziekenbezoek gaan bij een broeder. Dus ging ik op zoek naar een kleinigheid om hem op te vrolijken.Daarna ging ik naar het ziekenhuis om bloed te doneren. Dit lag ook in de planning van de dag. Als eerste vroeg ik wie er het dringends bloed nodig had op dat moment. Voor de meeste van ons is bloed krijgen iets waar we ons niet echt druk over hoeven te maken. Zo duur zal het niet zijn. Maar voor velen is bloeddonatie van levensbelang. Ik kreeg een naam door van een patient en ging de trap af op zoek naar zijn kamer. Ik wilde zeker weten of de persoon wel bestaat, voordat ik mijn bloed gaf. Op de afdeling bleek dat hij die dag al gestorven was. Ik kreeg een nieuwe naam van een andere patient. Toen ik die ging opzoeken, bleek dat het een ideale patient voor mij was. Een man die door een auto was aangereden nadat hij klaar was met de salaat en uit de moskee wilde lopen. Ik maakte kennis met hem en vertelde dat ik hem wat bloed zal doneren. Weer boven op de afdeling bloeddonatie kreeg ik de slang in mijn arm geprikt en begon mijn bloed in een zak te stromen. Door de hitte in Cairo ,die ik niet gewend ben, en doordat ik die morgen niet gegeten had en waarschijnlijk ook die middag in de velle zon op de begraafplaats stond, voelde ik mij niet al te best. Na 4-5 minuten verloor ik het bewustzijn. Het enige wat ik kon zeggen was: La ilaha ila Allah Muhammad rasulollah , en ik stak mijn vinger naar boven... Toen ik bijkwam zag ik een man met een mooie grote baard over me heen gebogen staan. De kamer was ineens druk met allemaal mensen, waarschijnlijk artsen en mijn vriend. Al gauw was ik weer bijgekomen van alles. Nog een beetje slap van daarnet ging op weg naar mijn laatste doel. Een zieke broeder die al drie maanden op bed lag. Hij was vroeger een hoge officier in het Egyptische leger. Alhamdolillah is hij ermee gestopt. Baard mocht hij toen niet hebben en naar de Koran luisteren is als militair streng verboden. Hij lag nog wel in het militair hospitaal, dat nog wel. Ik in mijn jalaba had wel enige moeite om binnen te komen in het hospitaal. Het leger is hier heel erg bang voor baarden en jalaba's. Toen ik mijn buitenlands paspoort liet zien, kon ik meteen doorlopen. (Een buitenlander durft men niet moeilijk te maken, stel je voor dat er een raket vanuit het Witte Huis wordt afgeschoten). De zieke broeder was ontzettend blij met mijn kleine kadootje voor hem. Zijn zus liet ons even alleen in de kamer. Vrouw had hij niet. Hij was verloofd, maar had pas geleden de verloving ingetrokken. De doktoren hebben geconstateerd dat hij een zeldzame ziekte heeft en niet genezen kan worden. Zo jong en nu al doodziek. Op een gegeven moment moest hij hulp krijgen van de zuster. Lopen kon hij niet meer, dus voor bepaalde zaken moest de zuster hem helpen. Ik liep eventjes de kamer uit en wachtte tot ik weer binnen kon. Samen deden we salaat en ik maakte me klaar om weer naar huis te gaan.

    Deze dag heb ik de dood gezien, het graf en ziekte. Dit heeft mij laten nadenken. Ben ik Allah wel dankbaar voor alle gunsten die Hij mij heeft gegeven? Ben ik voorbereid op de dood? Het leven zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn.
    Een dichter zei:
    "Net alsof het kloppen van het hart tegen de persoon zegt: ,,Waarlijk het leven bestaat slechts uit minuten en seconden. Zorg er dus voor dat je voor jouw ziel bekendheid werft voordat je sterft. Want bekendheid onder de mensen (na jou dood) is als een tweede leven.”

  3. #3

    Default

    Macha'Allah...een upje voor jou
    tesriet nwanzaar

  4. #4
    always112's Avatar
    Join Date
    Aug 2010
    Location
    Ergens
    Posts
    10,720

    Default

    Hij zette mij uit zijn leven (waar gebeurd!)

    Ik droeg hem 9 maanden in mijn buik.
    En zijn vader overleed een paar maanden na zijn geboorte.
    Ik was voor hem en zijn twee jaar oudere zus zowel moeder als vader.
    Uit liefde voor hem gaf ik hem drie jaar lang borstvoeding. Tot hij er genoeg van had.
    Ik gaf hem al mijn liefde en zorg,
    en toen de tijd aanbrak om te trouwen, trouwde ik hem met een meisje van wie ik hield omwille van haar manieren en geloof en respect voor haar familie.
    Hij scheidde van haar na 5 jaar. Nadat zij hem twee kinderen had geschonken, een zoon en dochter. Hij scheidde van haar omdat ze niet geleerd was.
    En trouwde met een andere, een lerares.
    En ik voedde zijn zoon en dochter op.
    En ik deed het huishouden van de lerares, met plezier.
    En na een tijdje...
    Hield ze niet meer van mijn eten.
    En zei dat ik niet het huis verzorg zoals het hoort. En nam een dienstmeisje in dienst. En zij nam de verantwoordelijkheden van de dienstmeid op zich.
    En toen het dienstmeisje kwam was mijn hulp niet meer nodig.
    En ik werd een last voor de vrouw van mijn zoon. Ze begon me te beschuldigen met het bemoeien met zaken die mij niets aangingen.
    En dat ik me bemoeide met de taken van de dienstmeid. En dat ik de dienstmeid niet naar behoren aanspreek.

    Mijn zoon begon me niet meer te spreken.
    Erger nog, hij zette mij mijn kamer uit binnen mijn eigen huis!
    Erger nog, hij zette mij mijn kamer uit binnen mijn eigen huis naar een kamer buiten het huis.
    Waar de dienstmeid zich bevond en gaven de dienstmeid mijn ruimte.
    Ze lieten de dienstmeid mijn ruimte betreden, omdat ze haar nodig hadden.
    Zoals zij zeiden en uit zorg om haar.
    Maar aan mij hadden ze niks meer, dus waarom zouden ze om mij bezorgd zijn?
    Ik verdroeg dit, aanvaardde het en hield mijn boosheid in, omdat het mijn zoon is van wie ik houd en ook omwille van zijn zoon en dochter van zijn eerste vrouw.

    Op een dag kwam ik terug van een bezoek aan mijn dochter die in een andere stad woont.
    En toen ik richting de ruimte liep waarin ik woon zag ik dat mijn koffer en matras en mijn doosje buiten de kamer waren gelegd.
    En toen ik op hun deur klopte om de reden te weten... zei de vrouw van mijn zoon, terwijl mijn zoon achter haar stond:
    ''We hebben de ruimte nodig als opslagplaats voor onze spullen''.
    Ze zei (de moeder):'' En waar moet ik dan heen?''
    Ze zei (de schoondochter):''Ga overal heen behalve hier in huis!’’
    De aarde van Allah is groot''
    Het vreemde is dat mijn zoon achter haar stond.
    En sprak geen woord....

    Ik klopte op de deur van de buren.
    En het was zeer koud.
    En toen ik bij de buurvrouw binnen was zei ik: ''Ik wil deze nacht bij jullie verblijven''.
    Ze was verbaasd. Wat moest ik tegen haar zeggen?
    Dus ik vertelde haar alles en ze begon te huilen en kon het haast niet geloven.
    Ik zei tegen haar: ''Ik zal deze nacht bij jullie slapen en in de ochtend zal mijn dochter mij komen ophalen''.
    Ze zei (de buurvrouw): ''Geen probleem, het huis is jouw huis’’.
    En in de ochtend belde ik mijn dochter op en vertelde haar wat er gebeurd was
    En vroeg haar mij te komen ophalen.
    Maar ze excuseerde!
    Omdat haar man het al vervelend vond toen ik alleen al twee dagen bij haar verbleef.
    En wat dan als ik voor altijd bij hen zal wonen?
    En toen hing ze op....

    De imaam die het allemaal kreeg te horen zei:
    Wisten ze niet dat als de echtgenoot weg is dat de man vervangbaar is?
    En als de echtgenote weg is dat de vrouw vervangbaar is ?!
    Maar als de moeder weg is? Hoe komen ze dan aan een andere moeder?
    De oudere vrouw zegt: Mijn dochter hing op en daarmee deed ze de deur van de hoop dicht.
    Ik hoopte dat ik bij haar kon wonen. Omdat zij mijn dochter is en zij diegene is die mij, mijn ouderdom en mijn geur kon verdragen.

    En ik begon te huilen totdat ik geen tranen meer overhad.
    En toen mijn buurvrouw hoorde wat er aan de hand was, begon ze te huilen en zei:
    ''Maak je geen zorgen, want dit is jouw huis en wij zijn je familie.''

    En toen een moslim uit het dorp mijn verhaal hoorde regelde hij een woning voor me
    En begon het huis in te richten en zei: ''Wij staan voor je klaar zowel de oudste als de jongste''.
    De bewoners van het dorp bezochten mij en schonken mij alles.
    Alleen mijn zoon bezocht mijn niet!
    Ik werd ernstig ziek en de buren brachten mij naar het ziekenhuis.
    En de bewoners van het dorp begonnen mij te bezoeken, behalve mijn zoon!
    Behalve mijn zoon!!!
    Die bezocht mij niet en vroeg niet naar me...
    En hier ben ik wachtend op zijn bezoek.
    En ik vraag Allah om hem te vergeven.
    En genadig over hem te zijn.

    De imaam die dit aanhoorde: ''Wat genadig!, ondanks wat hij heeft gedaan,
    vraag je nog steeds vergeving en genade voor hem?’'
    Last edited by always112; 09-01-2011 at 07:19.
    Een dichter zei:
    "Net alsof het kloppen van het hart tegen de persoon zegt: ,,Waarlijk het leven bestaat slechts uit minuten en seconden. Zorg er dus voor dat je voor jouw ziel bekendheid werft voordat je sterft. Want bekendheid onder de mensen (na jou dood) is als een tweede leven.”

  5. #5
    always112's Avatar
    Join Date
    Aug 2010
    Location
    Ergens
    Posts
    10,720

    Default

    Ik liet mijn moeder 18 jaar in de steek!
    (waae gebeurd!)

    Ik was een jongenman die mijn moeder had verwaarloosd in de zin dat ik haar niet belde, noch bij haar langs ging, en noch bekommerde ik me om haar toestand. Mijn vrouw attendeerde mij op deze feit. Ze vroeg me altijd waarom ik niet een keer bij mijn moeder langs ging. Ik antwoorde: je weet toch dat ik een zakenman ben, ik heb een druk leventje! Dit terwijl mijn moeder een groot deel van haar leven aan mij toegewijd had.

    Vele zullen nu zeggen: is dit de manier waarop jij haar bedankt? Zij die jaren lang het beste met je voor had, wanneer je niet kon slapen dan sliep zij niet. Wanneer jij je naar voelde dan voelde zij zich ook naar. Zij onder wiens voeten het paradijs ligt, Jou moeder! Degene die het meest recht op je heeft na Allah S.w.t. en je vader, jou moeder die tot 3 keer toe en daarna pas jou vader!

    Ik nam daarom het advies van mijn vrouw aan en nam de telefoon en belde haar op. We gingen een gesprek met elkaar aan na vele jaren. Ik nodigde haar uit om een keer wat te gaan eten. Ze vond het een goed idee, ze was blij! Zo blij dat ze het aan een ieder vertelde.

    Ze droeg haar mooiste kleding aan, die ze jaren niet aan had gedaan. Na aangekleed te zijn ging ze 1 uur van te vren naar buiten om op mij te wachten. Haar geluk kon niet op!

    Ze ging met mij mee en we gingen wat eten in een restaurant. Ze gaf mij de menukaart en zei: Jij mag voor mij kiezen mijn zoon, zoals ik voor jou koos toen we uit eten gingen in jouw jongere jaren. En zo bestelde ik voor ons beide...

    Dit etentje was 1 van de mooiste momenten in mijn leven! Ik was gelukkig en voelde mij goed. Ik had innerlijke gemoedsrust die ik jaren niet gekend had. Ik genoot in volle teugen van het moment dat mijn moeder at.

    Ik keek mijn moeder aan en stelde voor om dit nog een keer te doen. Zij glimlachte en vroeg me: Morgen? Ik zei: nee, Insha Allah in de toekomst, ik bel je wel als het zover is. Ze glimlachte en zei oke, op 1 voorwaarde. Ik voreg haar wat die voorwaarde was en zij zei: De volgende keer betaal ik zelf.

    Hierna gingen dagen voorbij, weken, maanden en jaren. Ik was weer terug als hoe ik was. Ik kwam weer terecht in mij werkroutine waar geen einde aan kwam...

    Op een gegeven moment werd mijn moeder ziek, en daarna overleed ze. De vrouw die van mij hield zoals ze van niemand anders hield, de vrouw die graag bij mij wou zijn, zonder hiernaar te vragen. Ze verliet Mij!

    Na de dood van mij moeder, kreeg ik een belletje van een persoon. De persoon was werkzaam bij een restaurant en vroeg mij te komen omdat iemand iets acher had gelaten in de restaurant. Ik ging naar het restaurant toe, en trof daar een etentje aan. De chef overhandigde mij een briefje waarop het volgende stond:

    Van je moeder, aan mijn lieve zoon...
    Weet je nog de laatste keer dat we samen uit eten zijn geweest, daar heb ik enorm van genoten. We zouden het nog een keertje doen, ik keek er enorm naar uit, maar het is er niet van gekomen. Het feit dat we dit niet nog een keertje hebben kunnen doen heeft mij er niet van weerhouden om mijn belofte aan jou niet te realiseren. Hierbij krijg jij van mij een etentje. Wassalamoe alaikom wa rahmatoe Allah.

    Tranen vloeide na het lezen van deze brief...
    Last edited by always112; 09-01-2011 at 07:19.
    Een dichter zei:
    "Net alsof het kloppen van het hart tegen de persoon zegt: ,,Waarlijk het leven bestaat slechts uit minuten en seconden. Zorg er dus voor dat je voor jouw ziel bekendheid werft voordat je sterft. Want bekendheid onder de mensen (na jou dood) is als een tweede leven.”

  6. #6
    always112's Avatar
    Join Date
    Aug 2010
    Location
    Ergens
    Posts
    10,720

    Default

    Ik kreeg nog een kans & jij?

    Ik werd wakker, tot mijn schrik zag ik dat ik getild werd door een paar mannen....
    Ik wou ze vragen waar ze mij naartoe brachten, maar mijn tong werkte niet mee...
    Ik wilde ze tegenhouden van mij te verplaatsen, maar mijn lichaam werkte niet mee...
    Langzaam maar zeker werd het met me duidelijk dat ik naar de moskee werd gebracht...
    Ik kende de weg omdat ik er soms was tijdens de ramadan...
    Omdat me vrienden altijd gingen...
    Toen zag ik dat men het dodengebed verrichtte, toen drong het tot me door!...
    Is dit voor mij?...
    Ben ik nu werkelijk dood?...
    Dat kan toch niet?...
    Ik had nog zo veel in gedachte om te doen, NEE!...
    Ik wilde nog naar Hajj...
    Ik ben niet bereid, ik had niet eens de mooie eigenschap om het gebed te verrichten...
    O nee, nu is het te laat...
    Ik ga voor mijn heer staan!...
    En mijn handen zullen getuigen!
    Ya Rabbi, had ik maar een goede vader, die mij van kleins af aan naar de moskee bracht, die mij van de moskee liet houden!...
    Die mij de qur'aan leerde lezen, die mij sura's uitlegde en samen met mij uit onze hoofden leerde... Maar toen besefte ik, dat ik dit ook niet deed voor mijn kinderen...
    Maar nu is het te laat... O Allah nu is het te laat...
    Toen ik de imaam hoorde reciteren hoopte ik dat hij ietjes langer door zou gaan, dat hij ietsjes meer smeekbedes voor mij zou doen...

    Ik zag de vrienden met wie ik slechte zaken pleegde...
    Ik wist hoe zij waren, maar ja zo was ik ook...
    Toen ik naar de wasruimte werd gedragen, zag ik dat de imaam mij aan het wassen was, wat een aardige man dacht ik toen...
    Hij sloeg onwetend een plekje op mijn rug over, hij moest dat stukje nog wassen...
    Ik schreeuwde het uit, maar er kwam niets uit mijn mond...
    Moet ik ZO naar mijn heer!?...
    Maar tevergeefs...
    Vervolgens werd ik omwikkelt in 3 witte doeken....
    Ik wilde ze waarschuwen om het niet te strak om mij te binden, maar ik kon alweer niets zeggen...

    Toen was ik op het begraafplaats...
    Mijn ouders over mij buigend, huilend smekend... Wat een verschrikkelijk gevoel...
    Toen werd er een gat gegraven in de grond...
    Toen de mannen mij in het graf wilden leggen, wilde ik het uitschreeuwen...
    Dat is toch veel te smal?... Daar kan ik me toch niet in bewegen?...
    En hoe moet ik daar ademen?... Ik werd met de seconde nerveuzer en banger...
    Toen werd ik er tot mijn grote schrik ingelegd, en ze gooide het zand over mij heen...
    Toen ik in mijn graf lag, zag ik aan mijn rechterkant een Prachtig paleis, omringd met zeeën die ik nog nooit zo heb gezien, prachtig gewoon!...
    En aan mijn linkerkant zag ik een verschrikkelijk hellevuur waardoor ik ging zweten...
    Ik was door en door nat van het zweet...
    Bang, nee DOODSbang!...
    Ik was zo bang om in dat hellevuur te belanden, YA ALLAH, Ya Rabbi!...

    Geef mij nog een kans o Allah...
    Geef mij 1 minuut...
    1 minuut om 1 gebed te verrichten voor U Ya Rabbi...
    Maar jammer genoeg zijn er dan geen herkansingen!...
    Ya Rabbi geef mij nog een kans en ik zal mijn leven knielend doorgaan!...
    En toen hoorde ik de Athaan...

    Ik opende mijn ogen en zag dat dit alles slechts een droom was...
    Ik sloeg mijn bezweette deken van me af en rende naar de badkamer om al Woedhoe te verrichten en rende toen naar de moskee om Salaat-ul-Fadjr met hen mee te bidden...
    Een dichter zei:
    "Net alsof het kloppen van het hart tegen de persoon zegt: ,,Waarlijk het leven bestaat slechts uit minuten en seconden. Zorg er dus voor dat je voor jouw ziel bekendheid werft voordat je sterft. Want bekendheid onder de mensen (na jou dood) is als een tweede leven.”

  7. #7
    always112's Avatar
    Join Date
    Aug 2010
    Location
    Ergens
    Posts
    10,720

    Default

    Ik hoor wel, of ik verder moet gaan of niet...
    Een dichter zei:
    "Net alsof het kloppen van het hart tegen de persoon zegt: ,,Waarlijk het leven bestaat slechts uit minuten en seconden. Zorg er dus voor dat je voor jouw ziel bekendheid werft voordat je sterft. Want bekendheid onder de mensen (na jou dood) is als een tweede leven.”

  8. #8

    Default

    Ik had er al een paar gelezen ervan.. Ze zijn prachtig...

  9. #9
    always112's Avatar
    Join Date
    Aug 2010
    Location
    Ergens
    Posts
    10,720

    Default

    De doofstomme uitnodiger tot de Islam

    Ik ben een jongeman van zevenendertig jaar, gehuwd en heb kinderen. Ik heb mij schuldig gemaakt aan zowel grote als kleine zonden. Wat betreft het gebed: dat verrichtte ik niet gezamenlijk, en dit verrichtte ik slechts tijdens bijzondere gelegenheden om anderen daarmee tevreden te stellen. De reden hiervan is de slechte gezelschap waarmee ik optrok: de meest waardeloze mensen, waaronder waarzeggers. Het is dan ook niet vreemd dat de shaytaan continu bij mij aanwezig was.

    Marwan, mijn doofstomme zoon van zeven jaar oud genoot dankzij zijn moeder een godsdienstige opvoeding. Toen op een avond ik en Marwan thuis waren, was ik aan het bedenken wat te gaan doen met mijn vrienden. Waar zouden wij die avond naartoe gaan? Het was al na het avondgebed toen mijn zoon mij probeerde duidelijk te maken dat ik het gebed moest gaan verrichten. Met gebaren drukte hij zich vragend uit, alsof hij wilde zeggen: “Waarom, O lieve vader, bidt u niet?” Hij richtte zijn hand vervolgens naar de hemel en maakte mij duidelijk dat Allah mij ziet. Het kwam wel vaker voor dat mijn zoontje mij zag terwijl ik zonden beging, maar dit keer stond ik perplex. Mijn kleine zoontje begon voor mij te huilen.

    Ik probeerde mijn zoontje naast mij te plaatsen, maar hij rende weg en na een tijdje ging hij naar de wasbak om de woedoe'te verrichten, terwijl hij nog niet helemaal wist hoe hij dit moest doen, want zijn moeder was hem dit nog aan het leren. Mijn vrouw, die overigens de hele Koran uit het hoofd kent, vermaande mij veelvuldig, maar helaas zonder enig resultaat. Mijn zoontje kwam binnen en maakte mij duidelijk dat ik even moest wachten en begon voor mij te bidden. Nadat hij klaar was met het gebed pakte hij de Koran, plaatste dit voor zich en opende dit in één keer, zonder maar te bladeren. Hij plaatste zijn vinger op het volgende vers in Soerat Mariam (interpretatie van de betekenis):

    “O mijn lieve vader, waarlijk, ik vrees dat een bestraffing van de Barmhartige u zal treffen, dan zal u een helper van de shaytaan worden.” (Soerat Mariam: 45)

    Hierop barstte hij in tranen uit. Waarna wij samen voor een lange tijd begonnen te huilen. Marwan stond op, veegde daarna de tranen uit mijn ogen, begon mijn hoofd en hand te kussen en maakte mij duidelijk: “Verricht het gebed, O mijn lieve vader, voordat u onder de groene zoden ligt en daar uw verdiende bestraffing zult ondergaan.”

    Bij Allah, ik verkeerde in doodsangst en in een toestand van shock. Haastig deed ik alle lichten aan en mijn kleine zoontje volgde mij vol verbazing terwijl ik alle kamers in en uit liep. Hij maakte mij duidelijk: “Laat die lichten toch en laten we naar de grote moskee gaan.” Hiermee bedoelde hij de Heilige moskee van de Profeet (vrede zij met hem). Ik zei: “Nee, we gaan wel naar de moskee bij ons in de buurt.” Marwan weigerde dit en wilde perse naar de moskee van de Profeet (vrede zij met hem), dus besloot ik hem in weerwil van mijn angst mee te nemen.

    Geen moment wendde hij zijn blik van mij af en even later kwamen wij aan in de ‘Rawdat us-Shariefah’ waar het overvol was van de mensen. Op dat moment was de tijd voor de oproep tot het Ishaa’-gebed aangebroken. Tijdens het gebed begon de imam het volgende vers te reciteren (interpretatie van de betekenis):

    “O jullie die geloven, volgt niet de voetstappen van de shaytaan. En wie de voetstappen van de shaytaan volgt: waarlijk, hij beveelt slechts de gruweldaden en het verwerpelijke. En als de Gunst van Allah er voor jullie niet geweest was en zijn Barmhartigheid, dan zou niet één van jullie zich ooit reinigen. Maar Allah reinigt wie Hij wil. En Allah is Alhorend en Alwetend.” (Soerat an-Noer: 21)

    Ik kon mij zelf niet beheersen vanwege al mijn tranen en Marwan die naast mij stond raakte hierdoor geëmotioneerd. Noch tijdens het gebed stond Marwan op en haalde een doekje uit zijn zak waarmee hij mijn tranen begon te vegen. Ook na het gebed kon ik niet ophouden met huilen en was Marwan bezig mijn tranen aan het vegen. Wij bleven voor een lange periode in deze toestand, totdat mijn zoon mij duidelijk maakte: “Genoeg vader, wees niet bang.” Vanwege mijn vele gehuil had ik hem bang gemaakt.

    We keerden terug naar huis en ik realiseerde mij dat deze nacht de beste nacht was die mij was overkomen. Ik was als nieuwgeboren. Eenmaal thuis aangekomen begonnen mijn vrouw en kinderen allen te huilen, terwijl ze nog niet eens wisten wat er was gebeurd. Marwan vertelde op zijn manier: “Mijn vader heeft in de Heilige moskee gebeden.” Toen mijn vrouw dit hoorde was zij erg tevreden want dit blijde nieuws kwam mede door de goede opvoeding van Marwan. Ik vroeg haar: “Bij Allah, zeg me, heb jij hem opgedragen om de Koran te openen op dat vers? En tot drie maal toe zweerde dat zij dit niet had gedaan.” Ze zei: “Wees Allah dankbaar voor de leiding die Hij jou heeft geschonken.”

    Dit was de beste nacht uit mijn leven en nu, Allah zij dank, mis ik geen enkele gezamenlijke gebed meer in de moskee en ik heb al mijn slechte vrienden de rug toegekeerd. Ik kan werkelijk zeggen dat ik de zoetheid van het geloof heb geproefd. Als je me zou kunnen zien, zou je dit van mijn gezicht kunnen aflezen. Mijn leven is nu vervuld van geluk, liefde en wederzijds begrip tussen mij en mijn vrouw, kinderen en in het bijzonder mijn lieve doofstomme zoon Marwan waar ik zoveel van houd. Waarom niet, terwijl hij, na Allah, degene was die mij heeft geleid.
    Een dichter zei:
    "Net alsof het kloppen van het hart tegen de persoon zegt: ,,Waarlijk het leven bestaat slechts uit minuten en seconden. Zorg er dus voor dat je voor jouw ziel bekendheid werft voordat je sterft. Want bekendheid onder de mensen (na jou dood) is als een tweede leven.”

  10. #10
    always112's Avatar
    Join Date
    Aug 2010
    Location
    Ergens
    Posts
    10,720

    Default


    Neem mij alsjeblieft mee.

    "Ik was in mijn auto onderweg naar de kruidenier, terwijl ik dacht aan alles op mijn lijstje wat ik vandaag nog moest doen. De kinderen naar de voetbaltraining brengen, het huis schoonmaken, boodschappen doen, de olie van de auto verversen, de lijst ging door en door. Ik voelde me verward en was al moe voordat ik überhaupt begonnen was. Onderweg naar de winkel zag ik iets verschrikkelijks gebeuren!! Een trein had een wagen geramd die de spoorweg over reed. Ik dacht: "Oh nee! Dit is verschrikkelijk, het is onmogelijk dat de bestuurder van die auto nog in leven is!" Ik was het dichtste bij het spoor van alle auto's, dus parkeerde ik mijn wagen en sprong eruit. Ik rende naar de andere auto toe en keek naar binnen, en ik kon niet geloven wat ik zag. Tranen sprongen in mijn ogen en ik kon het niet aanzien. In de auto zat de bestuurster die duidelijk dood was. Op de achterbank zat een baby in haar autozitje, en zij bloedde overal. Naast de baby zat een klein meisje dat, schat ik, zo'n vier jaar oud was, en zij bloedde ook. Net op dat moment begon het meisje te spreken. Ze zei: "Zijn mijn mammie en mijn kleine zusje in orde?" Ik keek haar aan en zei: "Liefje, dat weet ik niet. Er is een dokter onderweg." Op dat moment begon het kleine meisje te huilen en zei: "Neem mijn mammie en mijn kleine zusje niet mee! Neem mij ook met je mee, alsjeblieft!" Ze smeekte iets of iemand om haar mee te nemen, maar waar naartoe? Ik vroeg het kleine meisje tegen wie ze aan het praten was, en ze antwoordde: "Zie je dat dan niet? Die engel neemt mijn mammie en mijn kleine zusje mee! Ik wil ook met hen mee! Mijn mammie zwaait naar mij, en ze houdt mijn kleine zusje vast en glimlacht !" Het kleine meisje begon te huilen omdat ze niet achter wou blijven. Ze wou met haar moeder en haar kleine zusje meegaan. Ik had medelijden met haar. Ik geloofde niet in Allah en dacht bij mezelf: "Waar kwam die engel dan vandaan? Wat is dat voor een god, die een moeder en een baby wegneemt, maar niet het kleine meisje?" Op dat moment zag ik dat het kleine meisje begon te glimlachen met zo'n grote glimlach, terwijl ze haar armen naar iets uitstrekte, naar iemand om haar op te pakken. Ik dacht bij mezelf: "Ze moet aan het ijlen zijn. Misschien is ze erger gewond dan ik dacht." Net op dat moment sloot het kleine meisje haar ogen en zakte plotseling achterover in haar stoel. Ze was dood! Ik kon niet verdrietig zijn, ook al was dit een vierjarig meisje dat zonet was overleden. U zou ook niet verdrietig zijn als u die schitterende glimlach op haar gezicht zou kunnen zien! Ik denk dat haar moeder en haar kleine zusje terugkwamen om haar te halen. Dat was ook de dag dat Allah mij kwam halen, aangezien dat de dag was dat ik gelovig werd en mijn leven overgaf aan Allah de Ene.
    Een dichter zei:
    "Net alsof het kloppen van het hart tegen de persoon zegt: ,,Waarlijk het leven bestaat slechts uit minuten en seconden. Zorg er dus voor dat je voor jouw ziel bekendheid werft voordat je sterft. Want bekendheid onder de mensen (na jou dood) is als een tweede leven.”

Similar Threads

  1. Verhalen/story's van de profeten
    By Issam in forum Islam Video
    Replies: 8
    Last Post: 16-07-2013, 03:45
  2. - Heftige verhalen! Lees, je krijgt er geen spijt van!
    By alhoceimiiaa070 in forum Islamverhalen
    Replies: 35
    Last Post: 24-08-2011, 08:13
  3. plaats hier de gekste verhalen
    By huisvrouw in forum Onzin voor je leven!
    Replies: 9
    Last Post: 13-02-2011, 01:53
  4. # Verhalen voor kinderen die nadenken [Deel 1]
    By Tufa7e in forum Koran & Hadith
    Replies: 22
    Last Post: 12-11-2010, 01:53

Members who have read this thread: 0

There are no members to list at the moment.

Bladwijzers

Bladwijzers

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •